منتظر باشید.

خنده کن ای ناز نفسهای من

خندهء لبهای تو دنیای من

خنده کن ای رسیده از راه دور

می خوام بیام با تو به معنای نور

خنده کن ای ناجی زیبای من

کاش که همیشه باشی هم پای من

خنده کن ای خاطرهء عشقی که

کرده جنون عشق تو معرکه

حادثه تولد عشق تو

ساحر احساس تماشای من

اسم قشنگت توی قلبم ببین

حک شده با پنجهء دستای من

جشن تماشائی چشمای تو

 با دل من تو قفسی کم نفس

یک تنه رد شد از غرور مو شد

مجری مهمونی ترک هوس

رفته دیگه روزی که تنهائی مون

با من و تو رفیق هم خونه بود

خنده کن از رفتن اون هرکسی

شاد اگه دلش یه غم خونه بود

سپیدی کاشت و سر زد رنگ تیره

چرا صبحم طلوع زندگیتو

گشودی چون در با قفل حیله

به دنبالت رفیق نیمه راهی

کی چشماش از ته دل گریه ها کرد

واست کی زندگیشو یک نظر باخت

که من جونم جوونیشو فدا کرد

سپردم دست بیداری دلم رو

که تاریکی تو رو از من نگیره

نشستم من کنار ساحل عشق

که عطر موج تو بر من بشینه

سفر کردی نگفتی بی کسم من

تو تنهائی منو تنها گذاشتی

تو داغ رفتنت رو چون نشانی

به روی سینهء من جا گذاشتی

شب تابیدنت یادم نرفته

تو مهتابی،تو خورشید شبانه

به لطف بودنت پرورده جانم

گل سبزی به نام عاشقانه

نوازش کن وجود من که پیرم

شدم خاموش و در سکوت اسیرم

از این احساس تردیدم رها کن

بگو که با منی ای نازنینم

همیشه با تو و یادت ورق رو

نوشتم خط زدم لایق ندیدم

همیشه منبر آرامشم رو

واسه خوابت مثه گهواره چیدم

تو شب شو تا منو در خود ببینی

ستاره در توام کابوس شیرین

تو قطب گرمیه وجود من باش

نمایان با توام از روز دیرین

صدای خنده هات سوگی به غم بود

ندای ساز تو اندوه سرما

نگو خسته به سیمای توام من

یه قطره اشک تو انبوه دریا

تو احضارم کن و همراه خود در

دل و اعماق دریای خطر کن

فراقت سخت تر از جنگ به راهت

منو سینم رو بر عشقت سپر کن

سپیده تا به شام از تو نوشتم

جهت تا به سبب در تو دویدم

عرق از عشق تو سرخ از نگاهت

شدم اما به زیبائی رسیدم

چشم من آغوش اشک دیگران

برکه ای کوچیک و اسمش بی کران

پس چگونه جور این دنیا کشد

جمعه ای نشناسد و گرید هر آن

سرزمینی کوچک است این قلب من

در کمین همدمی آسوده تن

همدمی محصول بارانی لطیف

همدمی با فکر دریائی شدن

با جرقه آتشی افشان دنو

قلب جنگل با تبر لرزاند نو

از زمین بر می کنم،سر میدهم

خوش صدا شعر و ترانه خواند نو

جنس مرغوبی از عشق همراه خود

می برم تا تکیه گاه من شود

آسمان را جایگاهش میکنم

در امان و دور از آزردن شود

بس که تنها مانده خشکیده تنم

غرشی کن عشق، صحرا بشنود

با متانت آنچنان بر من ببار

خانهء غم در دلم ویران شود

پیش دل سرخم که عمری بی سبب

رنج و تنهائی شده هم بسترش

آن شبی که درد دل کردیم گفت

که تو باز دستی کشیدی بر سرش

اثری از کتاب سایه های رنگی

خوابمو حسرت خفتن دارم

ای چنین آشفتگی یعنی چه؟

بس که خفتم چهرهء شب دارم

خم شدن بر تیرگی یعنی چه؟

رفتمو رویای موندن دارم

بی هدف قدم زدن یعنی چه؟

در ته دریای غم گم گشته ام

قطره قطره اشک من یعنی چه؟

شاهکار زندهء رویای من

کرده احساس مرا بازی چه

گر بگی دریای غم می نوشم

بی تو اما زندگی یعنی چه؟

روز من با شب من یکسان شد

زندگی داره به این معنی چه؟

گفتمش بر تن من واشو چو گل

باغ بی غنچه و گل یعنی چه؟

آرزویی دارم ای شبگرد دل

کوچه پس کوچهء ما را جاده کن

آن در رویائی شب چهره را

با کلید زندگی هم خانه کن

چشم من بیننده باشد گر که تو

شعلهء عشقو در آن روشن کنی

حسرتش پایان بیابد گر که تو

باغ پژمردهء من گلشن کنی

میون منو تو، تو روز روشن     

کی بود دیواری از مهرو وفا کاشت

دلم بی تاب بر اون سوی دیوار   

 نگو که عشق ما بخت بدی داشت

نه میشه رفت و از عشق تو رد شد  

نه اون دیوار مهرو بر زمین زد

چرا این خط و مرز نا بهنگام     

جلوی چشم عشق ما کمین زد

یه بار از عشق تو شعری نوشتم   

که هفت رنگ کمونو زنده کردم

به تشویق هوس رفتی دوباره      

 تب عشقم ندیده،گفتی سردم

تو خاموشی به یاد تو نشستم    

دلت پیش خودت بود اون دل سنگ

من امسالم گذشت و خبری نیست 

از اون اسمت از اون شبرنگ خوشرنگ

نگاهم رو به تو سنت نهادی           

ولی رفتی یو  پیش من نموندی

نگهبان هوای تو شدم من           

 تو نام برده رو بر من نشوندی

شکایت میکنم از اون که آورد       

 تو رو تو صحنهء نمایش من

مثه یک شاخه گل بودم که دوریت   

 کشید گلبرگی از گلهای این تن

و بدون توجه به باطن آنها در انتخاب خود عجله میکنند.

چه شتاب بی ثمری.

هنوز به یاد دارم روزی که من هم با نشستی کوتاه هر چه بودم

و داشتم را در اختیار دیگری گذاشتم اما نشانی هائی که او از خود به من داده بود اشتباه بود.

جاده ای خاکی،کوچه ای بن بست و در نهایت دری با پلاک صفر.

اگر چه یک چنین نشانی ای وجود نداشت ولی

از این راه به تجربه ای رسیدم که هموارترین جاده ها و پر شماره ترین پلاک ها

 در آن وجود داشت.

واژه واژه لحظه های بی کسی رو      گرچه سخت اما شکستم با قشنگی

غیر ممکن شد فراموشم که حتی         من رسیدم تا به سایه های رنگی

چرت کوچه

چرت این کوچه هواس پرت من      آتشی زد به دل این خسته تن

آمد و  رفت اون نگار بخت من      خود به خود همرنگ شب شد رخت من

خط بر آن ناخوش صدای خر زدم      بر سر نا کوک کوچه قر زدم

منتظر بر راه او از سر شدم      بر نگاه چشم چپ خنجر شدم

قلب من ساعت شد و لحظه شمرد      نا امیدی از دلم بیرون ببرد

آشنا شد خلوتم با زندگی      جراتی کن تا تو هم از من بگی

گریه زاری من به یادت می کنم      با تو اما ترک عادت میکنم

با تو خنده پشت خنده بار لب      با تو روشن می شه حتی رنگ شب